ای نام تو بهترین سراغاز

 

بی نام تو نامه کی کنم باز

در گلستان طبیعت هیچ گلی بیخار نیست

 

من گلی دارم که در این گلزار نیست

آفاق را گردیده ام مهر بتان ورزیده ام

 

خوبان فرابان دیده ام اما تو چیزی دیگری

دوستی آنست ه بلبل با رخ گل می کند

 

صد جفا از خار دیده باز تحمل می کند

لبت را میمکم خواهی نخواهی تا نفس دارم

 

من تریاکی  عشقم به شیرینی هوس دارم

عشق تو روز اول تهداب عشقم را گذاست

 

وگرنه این بیچاره دل شوق محبت راندشت

عشق اول در دل معشوقه پیدا میشود

 

تا نسوزد شمع کی پروانه شیدا میشود

عاشقان را دوری بودن نیست قطع ارتبات

 

آب اگر صد پاره گردد باز یکجا میشود

قسم به عشق پاک من که عشق من مجازی نیست

 

مقام مهرو محبت مقام بازی نیست

همت ما عاشقان کمتر از فرهاد نیست

 

او اگر کوه میکند ما جان به جانان مدهیم

رنگ زرد عاشقان و چهره گلگون یار

 

هردو را یک جا کنیم رئنا و زیبا میشود

یا رب نگاه کس به کس آشنا مکن

 

گر میکنی گرم کن از هم جدا مکن

دلبرا یک بوسه دادی این قدر نازت ز چیست

 

گر پشیمانی بگذارتا باز در جایش نهم

یارب چه چشمه ایست محبت که از آن

 

یک قطره نوش کردم و دریا گریستم

به یک نگاه کی تسلی  شود این دل دیوانه را

 

که این دل عاشق من عادت گدا را دارد

منال ای باغبان که داری  صد هزار گل

 

بنالم من که یک گل دارم و صد هزار باغبان

فریت تربت  باغبان مخور ای دل

 

که اگر آبد دهد از تو میخواهد گلاب

زندگی در جهان بی یار کردن مشکل است

 

راز خود اظهار کردن با هر کس مشکل است

 

آنکه می گوید آشنائی با خوبان مشکل است

 

آشنائی می توان کرد جدائی مشکل است

عشق از ازل است و تا عبد خواهد بود

 

جوینده عشق بی عدد  خواهد    بود

 

فردا   که   قیامت  آشکار    گردد

 

هر کس که نبود عاشق رد خواهد بود

گر میسر نشود بوسه زدن ز پایش

 

هر گجا نهد پایش بوسه زنم جای پایش

ای پیراهن آهسته بزن بوسه بر وجودش

 

که آن خرمن گل طاقت آزار ندازد

دل دادن و اسیرتو گشتن  گناه من

 

دل بردن و وفا ننمون گناه کیست

نیستم چون دیگران بازیچه بازی گران

 

اول بدانم آرام تو را آنگه گرفتار شوم

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

 که لبم باز برآن لب نرسید