عشق123

گفتنیهای برای عاشقان

عکس با شعر های زیبا

برخیز و بیا بتا برای دل ما 

حل کن به جمال خویشتن مشکل ما 

این چرخ فلک که ما دراو  حیرانیم

فانوس خیال از او مثالی دانیم 


 


در ساحل امن عقل بودم که جنون

یکدفعه مرا به داخل آب انداخت

فریاد زدم کمک! که یک مرتبه عشق

چون ماهی کوچکم به قلاب انداخت

عقلم نرسید و زود نفرین کردم

بر آنکه در آب و آنکه قلاب انداخت ...

ما ز هر صاحب دلی یک رسته فن آموختیم
              عشق از لیلی و صبر از کوه کَن آموختیم
گریه از مرغ سحر ، خود سوزی از پروانه ها
               صد سرا ویرانه شد ، تا ساختن آموختیم .

هنگام سپیده دم خروس سحری
                         دانی که چرا همی کند نوحه گری
یعنی که نمودند در آیینه صبح
                          کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

در سایه دلشکستگی پیر شدم
            غم خوردم و با غمت نمک گیر شدم
تا امدم اشنای قلبت باشم
             گفتی که من از غریبه ها سیر شدم

قسمت این بود که من با تو معاصر باشم

                       تا در این قصه ی پر حادثه حاضر باشم

تو پری باشی و تا آن سوی دریا بروی

                        من به سودای تو یک مرغ مهاجر باشم 


زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست
           کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می‌زیستم


+ نوشته شده در  شنبه هشتم مرداد 1390ساعت 21:14  توسط سهیل   |